Η σημερινή Κυριακή των Βαΐων μάς εισάγει σε μια σκηνή γεμάτη φως αλλά και εσωτερική ένταση. Ο Ιησούς εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα και ο λαός Τον υποδέχεται με βάγια και επευφημίες. Μέσα από αυτή τη λαμπρή εικόνα, όμως, γεννιέται ένα διαχρονικό ερώτημα: πόσο βαθιά ήταν η πίστη εκείνων που Τον υποδέχθηκαν;
Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα μάς δίνει το κλειδί: «γι’ αυτό και ο κόσμος βγήκε να Τον συναντήσει, επειδή είχαν ακούσει πως είχε κάνει αυτό το θαύμα» (Ιωάν. 12,18). Η φράση αυτή, που αναφέρεται στο θαύμα της εκ νεκρών ανάστασης του Λαζάρου, αποκαλύπτει ότι το πλήθος παρακινήθηκε κυρίως από τον εντυπωσιασμό. Το «σημείο», το θαύμα, έγινε η αφορμή για τον ενθουσιασμό τους.
Η πατερική σοφία φωτίζει ακόμη περισσότερο αυτή την πραγματικότητα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι πολλοί ακολουθούσαν τον Χριστό όχι για τη διδασκαλία Του, αλλά για τα θαύματα που επιτελούσε. Ο ενθουσιασμός τους ήταν επιφανειακός και πρόσκαιρος, χωρίς ρίζες στην καρδιά. Γι’ αυτό και αποδεικνύεται εύθραυστος: οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν «ωσαννά» με ενθουσιασμό, λίγες μέρες αργότερα μεταστρέφονται και κραυγάζουν «σταύρωσον αυτόν». Και τούτο γιατί, όπως παρατηρεί ξανά ο ιερός Χρυσόστομος, το πλήθος είναι ευμετάβλητο, επηρεάζεται εύκολα και αλλάζει στάση.
Στο ίδιο πνεύμα, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας τονίζει ότι το θαύμα του Λαζάρου αν και φανέρωσε τη θεϊκή δύναμη του Χριστού, δεν στάθηκε αρκετό για να θεμελιώσει σταθερή πίστη σε όλους. Με άλλα λόγια, δεν πίστεψαν όλοι αληθινά· πολλοί, απλώς παρακινήθηκαν από το ασυνήθιστο και εντυπωσιακό γεγονός. Η αληθινή πίστη, όμως, δεν γεννιέται μόνο από το θαυμαστό, αλλά από την προσωπική συνάντηση με τον Χριστό και την ελεύθερη αποδοχή του λόγου Του.
Έτσι, η υποδοχή του Χριστού την ημέρα εκείνη δεν είχε το ίδιο βάθος πίστης για όλους. Κάποιοι πίστεψαν αληθινά, ενώ κάποιοι άλλοι ακολουθούσαν παρασυρμένοι από περιέργεια ή εντυπωσιασμό. Το θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου αποτέλεσε αφορμή προσέγγισης, όχι όμως εγγύηση γνήσιας πίστης.
Το μήνυμα φτάνει ζωντανό και σε εμάς. Συχνά κι εμείς αναζητούμε «σημεία», αποδείξεις και θαυμαστά γεγονότα για να πιστέψουμε. Όμως η Εκκλησία μάς καλεί σε κάτι βαθύτερο: σε μια σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης με τον Χριστό, που δεν εξαρτάται από το εντυπωσιακό.
Η Κυριακή των Βαΐων, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια πανηγυρική είσοδος. Είναι μια πρό(σ)κληση να εξετάσουμε τη δική μας πίστη: είναι επιφανειακή και εξαρτάται από τα «θαύματα» της ζωής μας ή είναι σταθερή και ανθεκτική, ακόμη και μπροστά στον Σταυρό; Εκεί βρίσκεται το αληθινό νόημα της ημέρας.
