Η ατομική έκθεση ζωγραφικής «Προσωρινή Αθανασία» του Κωνσταντίνου Σπυρόπουλου βρίσκεται στις τελευταίες της ημέρες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, όπου φιλοξενείται από τις 15 Δεκεμβρίου στο φουαγιέ του 3ου ορόφου. Με προγραμματισμένη διάρκεια ενός μήνα, η παρουσίασή της ολοκληρώνεται την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026, κλείνοντας έναν κύκλο σιωπηλής αλλά έντονης συνομιλίας με το κοινό της πόλης γύρω από τον χρόνο, το φως και την ανθρώπινη ύπαρξη.
Για τον ίδιο τον δημιουργό, η «προσωρινή αθανασία» δεν είναι μια ρομαντική υπόσχεση, αλλά μια υπαρξιακή συνθήκη όπου όσο ζει και δημιουργεί, ο θάνατος απουσιάζει. Η τέχνη, όπως λέει, δεν κάνει επαναστάσεις, τις προετοιμάζει, ανοίγοντας νέους τρόπους ερμηνείας του κόσμου.
Στη ζωγραφική του, το φως λειτουργεί ως φορέας μνήμης και συναισθήματος, ενώ η ανθρώπινη παρουσία δεν αποτυπώνεται ως μορφή, αλλά ως ίχνος, ως εσωτερική διαδρομή στα «σκοτεινά βάθη της ψυχής», εκεί όπου γεννιούνται τα όρια της σκέψης και της ευαισθησίας.
Με σημαντική διεθνή πορεία, συμμετοχές σε Biennale και Art Fair, βραβεία και παρουσία έργων του σε γκαλερί και μουσεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ο Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος παραμένει ένας δημιουργός που κινείται ανάμεσα στην επιστήμη και την τέχνη χωρίς να τις συγχέει. Όπως επισημαίνει και η επιμελήτρια της έκθεσης Ελένη Σιμώνη, η ιδιότητά του ως καθηγητή πνευμονολογίας δεν γίνεται εικαστικό εργαλείο, αλλά μια υπόγεια γνώση του ορίου.
Με αφορμή τις τελευταίες ημέρες της «Προσωρινής Αθανασίας» στη Θεσσαλονίκη, συνομιλήσαμε μαζί του για την τέχνη ως παρηγοριά, ως ελπίδα και ως έναν τρόπο να κοιτάμε τον κόσμο, έστω μέσα από μια χαραμάδα.
Πώς μπορεί να είναι προσωρινή η αθανασία που προσφέρει η τέχνη και γιατί ονομάστηκε έτσι η έκθεση σας;
Όταν ζω ο θάνατος απουσιάζει. Όταν πεθάνω ο θάνατος θα είναι εδώ, εγώ όμως θα απουσιάζω. Γι’ αυτό όσο ζω, είμαι αθάνατος ασχολούμενος με την τέχνη που έρχεται από το παρελθόν και προετοιμάζει ένα καινούριο μέλλον. Πράγματι η τέχνη δεν κάνει επανάσταση αλλά την προετοιμάζει δημιουργώντας καινούρια αντίληψη για την ερμηνεία του κόσμου.
Τα έργα σας έχουν στενή σχέση με το φως, αλλά και τον άνθρωπο όπως καταλαβαίνω. Τι ήταν αυτό που σκεφτόσασταν όσο ετοιμάζατε αυτή την Έκθεση;
Όταν ζωγραφίζω δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο. Κατεβαίνω όμως ανεπαισθήτως στα σκοτεινά βάθη της ψυχής μου και ανακαλύπτω τα όρια του εαυτού μου που καθορίζουν την σκέψη μου και τα συναισθήματά μου. Τα συναισθήματα που αποτυπώνονται με σχέδια, χρώματα και αποχρώσεις.
Έχοντας παρουσία σε μεγάλες εκθέσεις της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού, ποιες διαφορές έχετε εντοπίσει στον τρόπο που οι πολίτες κάθε χώρας αντιμετωπίζουν τα εικαστικά και τελικά τι είναι αυτό που ενώνει ανθρώπους και τέχνη, ανεξάρτητα από συνήθειες και τόπους;
Γενικώς τα εικαστικά ενδιαφέρουν ένα μικρό ποσοστό του γενικού πληθυσμού. Ίσως στον Δυτικό κόσμο το ποσοστό αυτό να είναι λίγο μεγαλύτερο. Νομίζω ότι στην Ιταλία οι εικαστικοί καλλιτέχνες κατέχουν μια ξεχωριστή θέση και απολαμβάνουν σημαντική δημοφιλία. Κάθε εικαστικό έργο, επειδή περιλαμβάνει άπειρες αποχρώσεις και πολλές εκδοχές δημιουργεί και γίνεται εύληπτο από περισσότερους ανθρώπους ακόμα και σε παγκόσμια εμβέλεια. Πράγματι τα μεγάλα έργα εμπνέουν ανθρώπους ανεξάρτητα εθνικότητας, θρησκείας, φύλου, πολιτικών πεποιθήσεων κ.λ.π. χαρακτηριστικών.
Τι είναι αυτό που κάνει την τέχνη ένα κομμάτι βάλσαμο για τον άνθρωπο, όσα χρόνια κι αν περάσουν ή όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος τελικά;
Η τέχνη διαχρονικά είτε εκφράζει την εποχή της, οπότε η μελέτη της βοηθά στην κατανόηση της καθημερινότητας ή προηγείται της εποχής της, οπότε προετοιμάζει τις κοινωνίες για τις αλλαγές που έρχονται και που ακόμα δεν μπορέσαμε να κατανοήσουμε ποτέ τα βαθύτερα αίτια και τους σκοπούς της δημιουργίας. Η Τέχνη θα είναι πάντα παρηγοριά και ελπίδα για να συνεχίζεται η πορεία όλων των ανθρώπων. Μια πορεία στο άγνωστο. Η Τέχνη σ’ αυτή την πορεία θα θεραπεύει τις πληγές και θα γεννά προσδοκίες, ας είναι και ψεύτικες.
Πού συναντάτε τον πνευμονολόγο μέσα στην καλλιτεχνική σας δράση και πού τον εικαστικό στην επιστημονική σας; – Υπάρχουν ψήγματα της μίας ιδιότητας σας μέσα στην άλλη κι αν ναι, σε ποια κομμάτια;
Υπάρχουν για τον καθένα τρεις προσωπικότητες. Η δημόσια που την γνωρίζει η κοινωνία. Η ιδιωτική που την γνωρίζει το στενό οικογενειακό περιβάλλον και η προσωπική που την γνωρίζει μόνον ο κάθε άνθρωπος όταν μόνος του κοιτά το βάθος της ύπαρξής του, αναγνωρίζοντας τα μέχρι τότε άγνωστα πρόσωπά του. Σ’ αυτές τις στιγμές η τέχνη επηρεάζει την ιατρική και αντιστρόφως. Αυτό βέβαια γίνεται αυτομάτως δίχως παρεμβολή λογικού συνειρμού.
Επειδή το χρώμα είναι βασικό συστατικό των έργων σας, αλήθεια ποια είναι τα χρώματα της ζωής σας και γιατί;
Τα χρώματα της ζωής μου είναι όλα τα χρώματα του ορατού φάσματος, γιατί τα βλέπω είτε το θέλω είτε όχι. Το ορατό φάσμα είναι τα φωτόνια που έχουν ενέργεια Ε = h•ν1,2….x ,τέτοια που μπορεί να διεγείρει τον οπτικό φλοιό του εγκεφάλου και να δημιουργήσει εικόνα. Δυστυχώς η κατασκευή μας είναι τέτοια που μπορούμε να αποκρυπτογραφήσουμε μόνον τις συχνότητες (ν) του ορατού φάσματος ενώ μας διαφεύγουν οι άπειρες συχνότητες της υπεριώδους και της υπέρυθρης ακτινοβολίας. Γι’ αυτό βλέπουμε τον κόσμο από μια χαραμάδα. Κοιτώντας μέσα από την χαραμάδα προσπαθώ με την φαντασία να πλάσω έναν νέο κόσμο άγνωστο για μένα και τους άλλους. Ένα κόσμο καινούργιο, γοητευτικό.
- Ώρες λειτουργίας Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης: Δευτέρα έως Σάββατο 10.00-18.00 | Διάρκεια από 15 Δεκεμβρίου 2025 έως 15 Ιανουαρίου 2026 | Είσοδος ελεύθερη | Πληροφορίες : www.tch.gr | Η έκθεση γίνεται σε συμπαραγωγή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης και του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης | Τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.
