Τον Σεπτέμβριο του 2004, αρχισυντάκτης πολιτικού της τότε έγκυρης «Απογευματινής», έφθασα στην Θεσσαλονίκη για να καλύψω την ομιλία και την συνέντευξη Τύπου του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. Ήταν η χρονιά που κατέπεσε στον Άθω το Σινούκ με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο.
Επιβιβάστηκα αμέσως σε ένα ταξί που πήρα από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» και στη διαδρομή για το «Ηλέκτρα» της πλατείας Αριστοτέλους έπιασα κουβέντα με τον οδηγό. Μόλις άκουσε ότι είμαι δημοσιογράφος, το «έριξε»: «Εάν ο Ορφανός δεν διαγράψει τα χρέη του ΠΑΟΚ, εγώ δεν ψηφίζω ξανά ΝΔ!». Πέντε μήνες μετά τις εκλογές! Με άνεση διαπρεπούς οικονομολόγου, μου έκανε σε όλη την διαδρομή πλήρη ανάλυση του προβλήματος με στοιχεία, αριθμούς, προϋπολογισμούς, απαιτήσεις κλπ. Ήξερε τα πάντα.
Μου έκανε φοβερή εντύπωση που μοιραζόταν μαζί μου τη σκέψη του ότι η μελλοντική εκλογική του συμπεριφορά εξαρτιόταν από την ρύθμιση των χρεών μιας ιδιωτικής επιχείρησης όπως μια ΠΑΕ. Τόλμησα να του πω εν είδει χιούμορ πως «αν οι Έλληνες ήξεραν να αναλύουν σε βάθος τόσο καλά όλα τα μεγάλα θέματα της χώρας όσο εσύ του ΠΑΟΚ, η πατρίδα μας θα πήγαινε πολύ καλύτερα». Και μετά τον ρώτησα ευθέως γιατί τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για τα οικονομικά του ΠΑΟΚ.
Ήταν μια περίοδος που η ομάδα δεν είχε τις διακρίσεις που απολαμβάνει σήμερα με τον Λουτσέσκου και τον Σαββίδη. Είχε στον πάγκο τον μοναδικό Άγγελο Αναστασιάδη με βοηθό τον Νίκο Καραγεωργίου και με συμπαθές ρόστερ τερμάτισε πέμπτος. «Καταλαβαίνω την απορία σου φίλε! Να ξέρεις ότι αυτή την εποχή, γιατί στο μέλλον θα πάμε καλύτερα, ισχύει το περίφημο: ΠΑΟΚ, χίλιες πίκρες, μια χαρά. Αγαπάμε όμως την ομάδα μας γιατί σε μια περίοδο που οι πολιτικοί μάς δίνουν όλο και λιγότερη έμπνευση, ο ΠΑΟΚ αποτελεί ταυτότητα για εμάς. Αποστολή. Υπερηφάνεια για την πόλη. Κομμάτι της ιστορίας της. Έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε κάπου με πάθος και να παθιαζόμαστε μαζί του. Αυτό μας το δίνει ο Πανθεσσαλονίκιος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών. Ο δικέφαλος. Οι μαύρες ρίγες στις φανέλες. Ξέρεις κάτι; Η νεολαία έχει ανάγκη να νικά. Κάθε φορά που νικάμε μέσα και έξω από την Τούμπα, αισθανόμαστε ότι δεν βάζει την μπάλα ο Σαλπιγγίδης στο πλεκτό. Νομίζουμε ότι σουτάρουμε και την βάζουμε κι εμείς μαζί του. Η νεολαία έχει επίσης ανάγκη κάπου να ακουμπά και να μένει σταθερή και πιστή σε αυτό. Ακόμη και να υπομένει στα πέτρινα χρόνια».
Δεν ξέχασα ποτέ τα λόγια του. Αν και ποδοσφαιρόφιλος από κούνια, τερματοφύλαξ των «Μυρμιδόνων» σε νεαρά ηλικία (πάντοτε υπερασπιζόμουν μια…«εστία» ως θαυμαστής του Κελεσίδη, του Φορτούλα, του Παντζιαρά, του Φανάρα και του Χρηστίδη) δεν μπορούσα να φανταστώ το βάθος της αγάπης που έχουν οι οπαδοί για τις ομάδες τους. Θα έπρεπε. Είναι από τα λίγα πράγματα που δίνουν χαρά και νόημα στην ζωή τους.
Ο Σαλονικιός Ανδρέας, ο οδηγός του αστικού λεωφορείου της Αίγινας που μας πήγαινε από το σπίτι στο σχολείο και τανάπαλιν, μου είχε δώσει μια γεύση αλλά δεν είχα τότε την παιδεία να την κατανοήσω σε βάθος. Ζώντας σε μια περιοχή που βασίλευε η συμπάθεια για τον Π.Ο.Κ, ο αθεόφοβος είχε κολλημένη εις περίοπτο θέση στο ταμπλό κάτω από τα παρμπρίζ του λεωφορείου του μια ευμεγέθη αφίσα από την εντεκάδα του ΠΑΟΚ που κέρδισε το πρωτάθλημα το 1975.
Οι ομάδες είναι μια μεγάλη οικογένεια λοιπόν. Και ο ΠΑΟΚ, και ο Ηρακλής και ο Άρης. Οι ομάδες είναι απόδραση από την μιζέρια της καθημερινότητας. Καμιά φορά το δόγμα αντιστρέφεται. Δίνουν χίλιες χαρές και μία πίκρα. Μέχρι που να έρθει ένα κτύπημα σαν της Τιμισοάρα. Άδικο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τα επτά νέα παιδιά από την Αλεξάνδρεια, την Κατερίνη και τη Θεσσαλονίκη μας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
