Τι του φταίει του ΠΑΣΟΚ που παραμένει βυθισμένο στην εσωστρέφεια και την δημοσκοπική στασιμότητα;
Γιατί τα πιο επιφανή από τα στελέχη του αρκούνται σε «ατάκες» που ασμένως αξιοποιούν στα δελτία τους τα κανάλια της τηλεοπτικής ελαφρότητας και δεν ομονοούν οριστικά και με σαφήνεια σε δυο – τρία βασικά πράγματα πολιτικής και ιδεολογικής κατεύθυνσης και προγράμματος;
Ο απλός ψηφοφόρος που δεν ανήκει σε αυτούς που θέλουν προσέγγιση με τον Τσίπρα, αλλά ούτε σε αυτούς που στο βάθος βλέπουν ή και θέλουν μετεκλογική συνεργασία με τον Μητσοτάκη, πολύ θα ήθελε μια απάντηση στο δίλημμα που στοιχειώνει το σημερινό ΠΑΣΟΚ:
Είναι η γκρίνια και η εσωστρέφεια που φρενάρουν την πορεία του κόμματος προς την ανάκαμψη (πολιτική, επικοινωνιακή, δημοσκοπική) ή η «πορεία στασιμότητας» -που ομολόγησε και ο Νίκος Ανδρουλάκης, έστω και με αυτόν τον ασυνήθιστο όρο – τροφοδοτεί τη μιζέρια και την εσωστρέφεια;
Η απάντηση και η απαιτούμενη αυτογνωσία είναι επείγον να έρθουν για το ΠΑΣΟΚ, καθώς μέσα στο 2026 θα ξυπνήσει ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» δηλαδή ένα νέο μεγάλο πρόβλημα που προς το παρόν δεν βρίσκει θέση στους σκυλοκαβγάδες των καναλιών.
Η αναμενόμενη και προαναγγελθείσα επιβράδυνση που θα φέρει το τέλος εποχής του μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF), στο τέλος του 2026, περικλείει την πιθανότητα να δημιουργήσει αναπόφευκτα και ένα, κυρίως ψυχολογικό, κλίμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες της πολιτικής σύγκρουσης ενόψει των εκλογών του 2027.
Το γεγονός ότι οι επενδύσεις και η ανάπτυξη μπορεί να υποχωρήσουν σε σχέση με την περίοδο του προγράμματος και η πίεση στους αδύνατους που ήδη πλήττονται από την ακρίβεια θα γίνει πιεστική, σίγουρα θα επηρεάσει τις εκλογικές διαθέσεις τμήματος του κόσμου.
Τούτο θα έχει κόστος κυρίως για την κυβέρνηση αλλά αναπόφευκτα θα επηρεάσει και όλο το πολιτικό φάσμα.
Το ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί θέσεις και πρόγραμμα για να βρεθούν βιώσιμες λύσεις.
Κακά τα ψέμματα αυτό το «μαζί τα φάγαμε», που κυνικά και με την παροιμιώδη του ψυχραιμία είχε πει ο μακαρίτης Θεόδωρος Παγκαλος εννοώντας τα στρώματα εκείνα που επί πασοκοκρατίας αναδύθηκαν από την μικρομεσαία αφάνεια και απέκτησαν οικονομικά ωφέλη και κοινωνική άνοδο, θα το ξανακούσουμε σε διάφορες βερσιόν.
Σήμερα που εκείνα τα «ΠΑΣΟΚ – ωραία χρόνια» ανήκουν στην δικαιοδοσία της πολιτικής ιστορίας -καθώς οι νέοι της εποχής γεράσαν και οι ηλικιωμένοι «έφυγαν»- υπάρχει ξανά ο φόβος αυτού που έρχεται.
Είναι ο φόβος για την περιθωριοποίηση νέων στρωμάτων.
Αξίζει να θυμηθούμε πως η δημιουργία του RRF εν μέσω της πανδημίας COVID-19 εξυπηρετούσε δύο βασικούς στόχους. Ο πρώτος ήταν να αποτραπεί η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ , ιδίως Νότου.
Ο δεύτερος η αύξηση της παραγωγικότητας και η τόνωση της ανάπτυξης στις φτωχές χώρες που θα έφερνε τη σύγκλιση μεταξύ των ασθενέστερων οικονομιών -που είχαν εξαντληθεί από την κρίση χρέους – με τις ισχυρότερες.
Το τι έγινε τελικά είναι σημείο τριβής σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Τώρα ήρθε όμως και η ώρα του λογαριασμού για τη χώρα μας .
Υ.Γ. : Την ώρα που τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης τελειώνουν, πρέπει να επιστραφούν στην ΕΕ από τη χώρα μας και 420 εκατ. ευρώ που είναι το πρόστιμο για τις …χιλιοτραγουδισμένες «παρατυπίες » του ΟΠΕΚΕΠΕ, εντός του 2026!
