Πολλοί λένε ότι δεν έκοψε εισιτήρια το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Δεν έβγαλε σασπένς. Αντίθετα δέσποσαν οι χαρές για την ενότητα και την προοπτική που «είδαν» τα σημαίνοντα στελέχη του.
Τι περιμένατε δηλαδή; Να κυριαρχήσουν οι συγκρούσεις; Να μονοπωλήσει τα δελτία η αμφισβήτηση της ηγεσίας και να δοθεί η ευκαιρία στον Νίκο Ανδρουλάκη να κερδίσει άλλη μια εσωκομματική μάχη αφού «ελέγχει τους μηχανισμούς»; Να ξεσπαθώσουν οι προβεβλημένοι αμφισβητίες και να τα κάνουν εκεί γης μαδιάμ δίνοντας ευκαιρία στα κανάλια να σκαρώσουν εκπομπές έκτακτης επικαιρότητας;
Αλλά και αν γενικευόταν η σύρραξη στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ποιος μας βεβαιώνει ότι ακόμα κι αν κάποιος έπαιρνε τη θέση του Ανδρουλάκη, δεν θα γνώριζε αμέσως ανάλογη αμφισβήτηση; Πέρα από τα ευχολόγια, αυτό που θα ηρεμούσε τα πράγματα θα ήταν μια ρεαλιστική προοπτική νίκης του ΠΑΣΟΚ «έστω και με μια ψήφο διαφορά», μόνο που αυτή σήμερα τουλάχιστον δεν προκύπτει από πουθενά, ούτε από τις δημοσκοπήσεις, ούτε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Πάντως ζούμε αντί-ηρωϊκές εποχές. Και αυτό ισχύει για όλο το πολιτικό φάσμα.
Δεν ξεχάστηκαν άλλωστε οι σκηνές του περασμένου Δεκεμβρίου από τον εξώστη του Παλλάς, όταν ο αποφασιστικός Τσίπρας επέλεξε να εξορίσει εκεί τους παλιούς συντρόφους του και ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς κατά την παρουσίαση του βιβλίου του.
Ο Αλέξης Χαρίτσης και ο Σωκράτης Φάμελλος μάς είχαν θυμίσει μια παλιά ελληνική έκφραση, «την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι», που περιγράφει αυτούς που εξαναγκάζονται να κάνουν κάτι, αλλά προσπαθούν να το παρουσιάσουν ως… δική τους επιλογή.
Στις μέρες μας, το να παραμένει κάποιος στο «μαντρί» του κόμματος όπως το είχε γραφικά περιγράψει ο Ευάγγελος Αβέρωφ είναι ο κανόνας, ενώ κινήσεις σαν κι αυτήν του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου που μάλιστα άφησε και την βουλευτική του έδρα, αποτελούν εντυπωσιακή εξαίρεση.
Ευλόγως θα παρατηρήσει κανείς ότι έμειναν στο μαντρί της ΝΔ, ενώ συγκλονίζονταν ο τόπος, χωρίς ιδιαίτερες αναταράξεις μάλιστα, οι βουλευτές της μετά τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές, το «πάρτι» των κερδοσκόπων και την ακρίβεια. Σημάδια των καιρών….
Ας κάνουμε και κάποιες συγκρίσεις.
Αρκετά γνωστά στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, στην πρόσφατη πολιτική ιστορία, αποχώρησαν κατά καιρούς και ίδρυσαν δικά τους κόμματα ή πολιτικές κινήσεις: Κωστής Στεφανόπουλος, Αντώνης Σαμαράς, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Πάνος Καμένος, Κυριάκος Βελόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Αντώνης Τρίτσης, Δημήτρης Τσοβόλας, Γιώργος Παπανδρέου είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Άλλα χρόνια.
Σε κάθε περίπτωση, για να επανέλθουμε στο συνέδριο, το ΠΑΣΟΚ αποσαφήνισε θέσεις για τις οποίες υπήρχε η απειλή της σύγκρουσης, έβαλε στόχους και άφησε τα σπουδαία στην βούληση του κυρίαρχου λαού όταν στηθούν οι κάλπες.
Το ότι επισήμως πια δηλώνεται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί με τη ΝΔ, είναι κάτι αυτονόητο. Ακόμα και αν κυριαρχούσε η αντίθετη επιλογή, ποιος λέει τέτοια πράγματα προεκλογικά; Πόσο μάλλον όταν στο κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη το αντινεοδημοκρατικό/αντιμητσοτακικό κλίμα είναι διάχυτο.
Το ΠΑΣΟΚ επιλέγει να επενδύσει σε μια στρατηγική σκληρής στάσης απέναντι στον Μητσοτάκη εναρμονιζόμενο και με το κλίμα την «κοινωνικής αντιπολίτευσης» που κυριαρχεί.
Με την πολυδιάσπαση όμως που μέχρι τώρα επικρατεί στην λεγόμενη κεντροαριστερά και με τα αναμενόμενα νέα κόμματα να αργούν να φανούν, η απάντηση για το ποιος θα κυβερνήσει μετά τις κάλπες, μοιάζει με τον πιο δισεπίλυτο γρίφο.
