Σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα ο όρος «αποκαλύψεις» για όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, μέσα από τα ρυπαρά αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν και αναφέρονται στην, ήδη 16ετή ελληνική «γενοκτονία» των μνημονίων.
Και τούτο, διότι όλα όσα, μέχρι στιγμής, επισημοποιήθηκαν ήταν γνωστά, θα έλεγα, από τις πρώτες τυραννικές σκηνές της ελληνικής τραγωδίας: για το πως η Ελλάδα κατέστη πειραματόζωο και Ιφιγένεια, για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, και για το πως υποχρεώθηκε να καταβάλει, δια βίου, ένα υπέρογκο χρέος που δεν ήταν δικό της.
Δεν υπήρξε ουδεμία απάντηση των αρμοδίων είτε σε Έλληνες, αλλά και ξένους οικονομολόγους, των οποίων οι θέσεις/διαμαρτυρίες, εναντίον του εγκλήματος στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί λέξη προς λέξη και με ημερομηνίες, είτε στις δικές μου πολυσέλιδες αναφορές, και όχι μόνο. Και στις διαμαρτυρίες, σχετικά με τα ακαταλόγιστα, που συνέβαιναν με το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο μνημόνιο.
Σίγουρα, ο ελληνικός λαός που βιώνει μια καθολική καταστροφή (το υποτιθέμενο χρέος που τον βαρύνει είναι σήμερα ανώτερο από αυτό του 2010), δεν ξεσηκώθηκε εναντίον των συμφερόντων, που καθημερινά του αφαίρεσαν, και του αφαιρούν τη ζωή. Η εξήγηση της παθητικής αυτής στάσης, στον χρόνιο αφανισμό του, βρίσκει την απάντηση στη γνωστή θεωρία της Ναόμι Κλάιν, που αναλύει το πως πείθεις έναν λαό για την ενοχή του, παρότι δεν είναι ένοχος, αλλά θύμα.
Και τώρα που ο Έπσταϊν εξαφανίζει κάθε δικαιολογία περί άγνοιας των υπευθύνων, τα σχετικά αρχεία αφορούν:
Α) Τους πολιτικούς μας, και γενικότερα τους εκάστοτε αρμοδίους, που στα 16 αυτά βασανιστικά χρόνια για το σύνολο των μη ΕΛΙΤ Ελλήνων:
– υπέγραψαν αιματηρά Μνημόνια,
– έπεισαν τους Έλληνες ότι ήταν αναπόφευκτα τα δεινά τους «επειδή χρωστούσαν»!!!
– αδιαφόρησαν για τις κατ’ επανάληψη δηλώσεις των αρμοδίων, ότι έγιναν τραγικά λάθη στα μνημόνια και πρέπει να αναθεωρηθούν (βλ.Olivier Blanchard),
– στο διάστημα των 16 αυτών εφιαλτικών ετών, διαβεβαίωναν το λαό ότι πάμε καλά (!), ότι τα μνημόνια τελείωσαν (!), ότι θαυμάζουν οι πάντες τα κατορθώματά μας (!).
Β) Την ΕΕ και Ευρωζώνη, όπου είμαστε μέλος, και που καταδικαστήκαμε να επωμιστούμε εσαεί, «χρέος που δεν ήταν δικό μας, για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες». Ανατρέχω σε δήλωση κ. Βαρουφάκη, στο σχετικό βιβλίο του, όπου καταγράφει ότι ο ίδιος ανέφερε στην κ. Κριστίν Λαγκάρντ τις φονικές συνέπειες των μνημονίων και εκείνη απάντησε: «το γνωρίζω, αλλά έχουμε πάει πολύ μακριά και δεν υπάρχει επιστροφή (!).
Γ) Το ΔΝΤ, του οποίου οι υπάλληλοι περνούσαν διακοπές χαρισάμενες στο Hilton, αφαιρώντας τη μπουκιά από τους εξαθλιωμένους Έλληνες και προσβάλλοντάς τους πολλαπλώς.
Δ) Και την ΕΛΙΤ, που δεν γνωρίζω ποιοι ανήκουν σε αυτήν (και δεν επιθυμώ να το γνωρίζω), αλλά αναφέρεται με κάποιους τρόπους στα αρχεία Επστάιν και, συνεπώς, συμμετέχει και αυτή στην καταστροφή της Ελλάδας.
Και τώρα με το έγκλημα εναντίον της πατρίδας μας τι μέλλει γενέσθαι;
Ουδόλως θεωρώ τον εαυτό μου αρμόδιο, για καταδικαστικές αποφάσεις. Μόνο ο ελληνικός λαός αποφασίζει γι’ αυτές.
Υποθέτω, ότι όσοι θεωρούν υπαιτίους τους εαυτούς τους, ακόμη και όσοι δήλωσαν ότι «υπέγραψαν τα φονικά μνημόνια, χωρίς να τα διαβάσουν, διότι δεν είχαν καιρό», θα έχουν φοβερές τύψεις, μέχρι το τέλος της ζωής τους. Και, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από αυτήν.
Αντιθέτως, αυτό που με ενδιαφέρει, όπως υποθέτω και κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, είναι η διάσωση του ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί.
Το αν η παρούσα κυβέρνηση είναι αρμόδια να αναλάβει τη σωτηρία της χώρας, ό,τι απέμεινε δηλαδή από αυτήν, είναι θέμα που και πάλι περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ελληνικού λαού.
Τέλος, παρότι δήλωσα ότι δεν είμαι αρμόδια για ποινές και καταδίκες, θεωρώ αρμόδιο τον εαυτό μου για την ακόλουθη ευχή: «Είθε, το όποιο σχήμα απόδοσης δικαιοσύνης στην Ελλάδα, να μην ακολουθήσει την επί 85 έτη τακτική, της περίπου αδράνειας του ελληνικού κράτους, να απαιτήσει το τεράστιο γερμανικό χρέος κατοχής».
