Υποφέρουμε», είπε ο Σενέκας, «πιο συχνά στη φαντασία μας παρά στην πραγματικότητα». Ο στωικός φιλόσοφος θα μπορούσε να αναφέρεται στις γενιές.
Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό το πόσο διαφέρουν τα κοινωνικά, οικονομικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά της κάθε μεταπολεμικής γενιάς που διαμορφώθηκαν μέσα από μεγάλες κρίσεις και τεχνολογικές αλλά και οικονομικές σαρωτικές αλλαγές. Ποια όμως πλήρωσε το μάρμαρο;
*Τα μέλη της «Γενιάς Ζ» , άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ 1997 και 2012, λένε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατέστρεψαν την παιδική τους ηλικία.
*Οι millennials, γεννημένοι μεταξύ 1981 και 1996, παραπονιούνται ότι δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι στην πόλη όπου εργάζονται, Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Νέα Υόρκη όπου ο δήμαρχος Μαμντάνι αυτό το κοινωνικό πρόβλημα το μετέτρεψε σε αβαντάζ στην προεκλογική του καμπάνια.
*Οι baby-boomers, γεννημένοι μεταξύ 1946 και 1964, γκρινιάζουν ότι αντιμετωπίζουν μια σταθερά αβέβαιη συνταξιοδότηση.
Όλα όμως τα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα πως η GEN Χ είναι η πραγματικά «χαμένη γενιά». «Μην κλαίτε για τους millennials ή τη Γενιά Ζ», έγραψε το περιοδικό The Economist. «Κρατήστε τον οίκτο σας για όσους είναι πάνω από 50 ετών».
Η πραγματική ζημιά έγινε στη μέση. Η Gen X (οι γεννημένοι περίπου 1965–1980, σήμερα 46-60 ετών) είναι πολύ νέα για να έχει προλάβει τα «χρυσά χρόνια» της μεταπολεμικής ευημερίας, πολύ «μεγάλης» ηλικίας για να επωφεληθεί από τις νέες πολιτικές, την τεχνολογία ή τις αλλαγές στην αγορά εργασίας και συχνά «αόρατη» στον δημόσιο λόγο.
Το κυριότερο πρόβλημά της έγκειται στο ότι τον καιρό που θα έπρεπε να εισέρχονται στα πιο καλοπληρωμένα και σταθερά χρόνια της καριέρας τους , χτυπήθηκαν από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Την ίδια στιγμή, αντιμετώπισαν στασιμότητα μισθών, αυστηρότερη πρόσβαση σε δανεισμό και ασθενέστερα συνταξιοδοτικά συστήματα, ακριβώς όταν θα έπρεπε να εδραιώνουν την οικονομική τους ασφάλεια. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ίδια γενιά αναγκάστηκε να προσαρμοστεί εν μέσω καριέρας σε ριζικές αλλαγές: την παγκοσμιοποίηση, την ψηφιακή μετάβαση και πλέον την τεχνητή νοημοσύνη.
Προσθέστε και την ανάγκη να στηρίζουν ταυτόχρονα παιδιά και ηλικιωμένους γονείς για να αντιληφθείτε το λόγο που πολλοί την αποκαλούν «sandwich generation» (γενιά – σάντουϊτς).
Όσον αφορά το στεγαστικό, ένα πρόβλημα που συμπυκνώνει την αδικία μεταξύ των γενεών, η γενιά X πλήρωσε τις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Σαν να έφτανε το ότι δύσκολα έπαιρνε πια κανείς στεγαστικό δάνειο, ήρθε και η καταιγίδα των κατασχέσεων και η επιστροφή πολλών στο ενοίκιο…
Συμπέρασμα; Η Gen X έχει πραγματικούς λόγους να αισθάνεται χαμένη, αφού οικονομικά πιέστηκε σε λάθος στιγμή , επαγγελματικά «κόλλησε» ανάμεσα στα πάλαι ποτέ παιδιά των λουλουδιών, τους Boomers, που δεν αποχωρούν και τους Millennials που ανεβαίνουν. Στην ατυχία της προσθέστε ότι κοινωνικά και επικοινωνιακά δεν έγινε ποτέ σύμβολο ή κίνημα.
Σε μια κοινωνία όπου όλοι αισθάνονται αδικημένοι, σε μια συζήτηση που γίνεται σαν «διαγωνισμός πόνου» και χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα μια πραγματική λύση ή συλλογική προοπτική, πράγματι ο πενηντάρης είναι ο αδικημένος της εποχής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
