H τραγωδία με τον θάνατο της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου στην Θεσσαλονίκη έχει δύο διαστάσεις. Η πρώτη είναι τι ακριβώς γινόταν μέσα στις αίθουσες της «παιδοκρατίας» που κατά κοινή ομολογία όλων των εκπαιδευτικών είναι ζούγκλα. Και βεβαίως πώς ανταποκρινόταν στα εκπαιδευτικά της καθήκοντα η αείμνηστη Χρηστίδου δεδομένου ότι έχει εισαχθεί στην εκπαίδευση η αξιολόγηση, άρα το κράτος ξέρει υποτίθεται ποιος πρέπει να μπαίνει σε μια αίθουσα και να διδάσκει και ποιος όχι.
Η Θεσσαλονίκη προσεγγίζει αυτή την πρώτη διάσταση της τραγωδίας με την οικεία σε αυτήν συνταγή της σιωπής. Την ίδια συνταγή που τήρησε και στην υπόθεση με το τραγικό δυστύχημα των επτά φιλάθλων στην Τιμοσοάρα. Όλοι ξέρουν τι συμβαίνει σε όλους αλλά κανείς δεν μιλά δημοσίως μη τυχόν και παρεξηγηθεί. Μη και του «κόψουν» την καλημέρα. Στρουθοκάμηλος. Σέβομαι αυτή την επιλογή της πόλεως, αλλά ομολογώ δεν την καταλαβαίνω. Σταματώ εδώ.
Όταν έχει πεθάνει εκπαιδευτικός από εγκεφαλικό βαθιάς στενοχώριας και βλέπω βουλευτή της ΝΔ να κάνει δήλωση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης και να «μασάει» τα λόγια του ή παρατηρώ εκπαιδευτικές ενώσεις να μην εκδίδουν ούτε μία ανακοίνωση στη μνήμη της Χρηστίδου, αυτό είναι κάτι που με υπερβαίνει. Όποια και αν ήταν η προσωπικότητα της εκλιπούσης, ακόμη αν θεωρείτο ιδιόρρυθμος, κάτι έπρεπε να ειπωθεί.
Τόσο πολύ χάθηκε η ανθρωπιά; Δεν μπορεί να είναι βασιλεύς της εποχής ο κυνισμός. Η δεύτερη διάσταση της τραγωδίας αυτής , ακόμη πιο σοβαρή κατά την γνώμη μου, είναι η απίστευτη έλλειψη συγχρονισμού του αισθήματος της κοινωνίας με τα ανακλαστικά των θεσμών: Του υπουργείου Παιδείας, της Δικαιοσύνης και των Μέσων Ενημέρωσης. Εντόπισα τον αρχόμενο θόρυβο με τον θάνατο της Χρηστίδου προ δέκα και πλέον ημερών στο tik tok με μια φωτογραφία της συνοδευόμενη από μια λεζάντα με μερικούς υπαινιγμούς.
Την περασμένη Δευτέρα ανταλλάξαμε προβληματισμούς με την Χριστίνα Χαλεπλίδου η οποία επίσης είχε αντιληφθεί ότι κάτι τρέχει με τον θάνατο αυτής της εκπαιδευτικού. Μόλις την Τρίτη που πέρασε διετάχθη εισαγγελική έρευνα για τις αιτίες του θανάτου της και αφού ήδη την ίδια μέρα δημοσιεύτηκε με καθυστέρηση ενός έτους το υπόμνημα της καθηγήτριας προς το υπουργείο Παιδείας με το οποίο καταγγελλόταν η «παιδοκρατία» μέσα στην τάξη. Οι ασύλληπτες ύβρεις, οι άσεμνες χειρονομίες με την επίδειξη οπισθίων μαθητών, η ρίψη μπουκαλιών με γάλα στο πρόσωπο της κλπ. Η πείρα με έχει διδάξει σε αυτές τις περιπτώσεις να αξιολογώ με ενδιαφέρον ό,τι ειπώθηκε σε ανύποπτο χρόνο και δεν απαντήθηκε.
Έχει μεγαλύτερη αξιοπιστία από οψιγενείς χαρακτηρισμούς και ψιθύρους. Είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Αποτέλεσμα της έλλειψης αντίδρασης της Πολιτείας στον σωστό χρόνο και επίλυσης του προβλήματος με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ήταν να «πλημμυρίσουν» τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σχόλια γενίκευσης ότι όλα τα παιδιά είναι τύραννοι και τραμπούκοι, ότι ο θύτης παριστάνει το θύμα , ότι πρέπει να μπαίνουν όρια , κλπ κλπ κλπ. Πολλά από αυτά ισχύουν, πράγματι πολλές φορές δάσκαλοι είναι θύματα κακομαθημένων, αλλά δεν θεωρώ ότι όλη η Ελλάδα είναι έτσι. Η γενίκευση είναι αρχή φασισμού. Ούτε βεβαίως συμφωνώ με την εγκατάλειψη της νεκρού εκπαιδευτικού και την μη υπεράσπισή της έναντι του αναδρομικού ψιθύρου, με σκοπό να «πέσουν» στα μαλακά οι συνάδελφοι που χειρίστηκαν πιθανόν ανεπαρκώς την υπόθεση.
Ο κυνισμός ο νέος βασιλεύς της εποχής, το επαναλαμβάνω, είναι η αποθέωση του νέου κοινωνικού φασισμού. Σε κάθε περίπτωση, δεν γίνεται να έχουμε μια κοινωνία δύο ταχυτήτων. Μια που πετάγεται από τον καναπέ της μην πω εκτινάσσεται και ευαισθητοποιείται με πάσα αφορμή και μία που παρακολουθεί κοιμώμενη, αδιάφορη , παραιτημένη και πρέπει να γίνει επανάσταση στο tik tok για να ξυπνήσει. Ούτε η βιασύνη και η σπουδή είναι επιλογή, αλλά ούτε και η ραθυμία. Βγάζουμε διαρκώς τον κατώτερο μας εαυτό, καλό είναι να παρουσιάσουμε επιτέλους και τον ανώτερο. Αν υπάρχει.
