Καταφύγια ελπίδας τα εκκλησάκια στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης

Της Νικολέττας Μπούκα

Η Ελένη κλείνει πίσω της την πόρτα του θαλάμου στη χειρουργική ογκολογική  κλινική, στον 4ο όροφο του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Θεαγένειο». Η μητέρα της νοσηλεύεται εκεί ύστερα από επέμβαση για καρκίνο του παχέος εντέρου. Κατεβαίνει από τα σκαλιά μέχρι τον πρώτο όροφο, όπου στεγάζεται το εκκλησάκι του νοσοκομείου, αφιερωμένο στον Άγιο Παντελεήμονα. Ανάβει το κεράκι της και κάθεται για λίγο στα φιλόξενα στασίδια του ναού. Προσεύχεται για την υγεία της μητέρας της.

Ανθρώπινες ιστορίες όπως της Ελένης εκτυλίσσονται καθημερινά στα δημόσια νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, μαρτυρώντας ότι τα εκκλησάκια που λειτουργούν εντός του Εθνικού Συστήματος Υγείας αποτελούν μικρά καταφύγια για τους ασθενείς και τους συγγενείς τους, αλλά και για τους εργαζόμενους των νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Συχνά, ακόμη και άνθρωποι που μπορεί να μην πιστεύουν, στις δύσκολες στιγμές που βιώνουν είτε οι ίδιοι είτε οι αγαπημένοι τους, προστρέχουν στους μικρούς ναούς, προσευχόμενοι να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας και να σωθεί ο δικός τους άνθρωπος.

«Το εκκλησάκι στο δικό μας νοσοκομείο είναι αφιερωμένο στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο κόσμος νιώθει την ανάγκη να έρθει σε αυτό. Είναι σαν καταφύγιο για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους. Ανάβουν το κερί τους, λένε την προσευχή τους και κάθονται έστω και για λίγο. Γίνεται λειτουργία κάθε Κυριακή, αλλά και στις μεγάλες εορτές, όπως Χριστούγεννα και Πάσχα. Είναι σημαντικό να υπάρχει το εκκλησάκι και μάλιστα σε ένα νοσοκομείο όπως το Θεαγένειο, το οποίο είναι ειδικό νοσοκομείο για ογκολογικούς ασθενείς. Φυσικά πηγαίνουν σε αυτό και οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου», δηλώνει στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του «Θεαγενείου», Βασίλης Μουρατίδης.

Στο «Παπαγεωργίου»

Το δικό τους καταφύγιο έχουν οι ασθενείς και οι συγγενείς τους και στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου». Πρόκειται για τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου και των 20 Αγίων Αναργύρων, που ανεγέρθηκε το 1998 στον προαύλιο χώρο του νοσηλευτικού ιδρύματος με δωρεά του ιδρύματος Παπαγεωργίου.

«Όντως οι άνθρωποι βοηθιούνται συναισθηματικώς, ώστε να αντιμετωπίσουν αυτό που τους συμβαίνει. Στις δύσκολες στιγμές προστρέχεις σε κάτι, οτιδήποτε, να σε βοηθήσει, πολύ περισσότερο στο θείο.  Έρχονται στο εκκλησάκι, ανάβουν κερί, κάνουν την προσευχή τους, με καλούν κι εμένα να προσευχηθούμε μαζί. Εκείνες τις ημέρες που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα υγείας, προστρέχουν και η πίστη δυναμώνει, ακόμη και σε ανθρώπους που πριν δεν πίστευαν. Λίγοι όμως θα διατηρήσουν αυτή τη σχέση και την πίστη μετά την ανάρρωση και το εξιτήριο από το νοσοκομείο», επισημαίνει στη «Θ» ο ιερέας του ναού, αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Δημόπουλος.

Όπως περιγράφει, «θυμάμαι νεαρά παιδιά 15 και 20 ετών να έρχονται στην εκκλησία και να κλαίνε για τους γονείς τους, προσευχόμενα να γίνουν καλά.  Αλλά έρχονται και γονείς για τα παιδιά τους, να ανάψουν κερί, κάθονται για λίγο στην ηρεμία του ναού, λένε την προσευχή τους. Κάνουμε λειτουργίες, Κυριακές, Χριστούγεννα, Πάσχα κι ενδιάμεσες γιορτές. Και οι εργαζόμενοι έρχονται, ανάβουν κεράκι, κάθονται 1-2 λεπτάκια και φεύγουν. Πηγαίνω κι εγώ στους θαλάμους στα δύσκολα περιστατικά. Όλα αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους ήρθαμε κοντά. Τα πρώτα χρόνια και ιδιαίτερα πριν τον κορονοϊό, έτυχε να πάω σε κηδείες, σε γάμους, ακόμη και σε άλλες πόλεις, γιατί είχα γνωρίσει αυτούς τους ανθρώπους στο νοσοκομείο και με είχαν προσκαλέσει».

Διδασκαλείο ζωής

Σύμφωνα με τον πατέρα Γεώργιο, «το να είμαι ιερέας στο εκκλησάκι του νοσοκομείου είναι ένα διδασκαλείο ζωής. Διότι νομίζω ότι η ζωή τελικά στο μεγαλύτερο μέρος της είναι ένας πόνος κι ένας αγώνας αποφυγής του πόνου. Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν λίγο αρρωσταίνουν, πέφτουν από τα σύννεφα. Διότι δεν πιστεύουν πώς τους συνέβη αυτό. Εγώ επειδή το βλέπω και επειδή πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε μια πανανθρώπινη συναίσθηση της πίστεως, αυτό με βοηθάει. Αφού ήρθε στον διπλανό μου, μπορεί να έρθει και σε μένα. Οπότε δεν με φοβίζει, όπως φοβίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Εκείνο που έχει σημασία είναι να έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτή τη συναίσθηση της πανανθρωπότητας, δηλαδή, στην ουσία να μην έχουν  εγωισμό. Όταν έχεις αυτή τη συναίσθηση και σε βρει το πρόβλημα, νομίζω το αντιμετωπίζεις διαφορετικά και καλύτερα. Ο πόνος και η δυσκολία μάς αλλάζουν προσωρινά. Αν μπορούσαμε όλους τους ανθρώπους να τους περνάμε από το νοσοκομείο να βλέπουν τι γίνεται, θα ήταν ένα πολύ καλό σχολείο».

Χώροι προσευχής και περισυλλογής

Αφιερωμένο στον Άγιο Παντελεήμονα, τον άγιο των δακρύων, είναι και το ιερό παρεκκλήσι που λειτουργεί στον προαύλιο χώρο του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Εγκαινιάστηκε το 2015 από τον τότε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο και αποτελεί ένα καταφύγιο, όπου οι ασθενείς και οι συνοδοί τους ακουμπούν τον πόνο, την αγωνία και την ελπίδα τους, ζητώντας στήριξη στο δύσκολο αγώνα που δίνουν για την υγεία τους.

«Ο Άγιος Παντελεήμων είναι ο άγιος των δακρύων. Είναι αυτός που εισπράττει τον πόνο, την αγωνία, το φόβο, την ανησυχία των συνοδών εν πρώτοις, αλλά και κάποιων ασθενών που μπορούν να κατεβούν από τους θαλάμους και να έρθουν στο εκκλησάκι. Είναι ο άγιος που καθημερινά δέχεται μεγάλο πόνο και δεν το κρύβω ότι έρχεται να απαλύνει αυτόν τον πόνο των ανθρώπων, να τον θεραπεύσει. Έρχεται να τους ενισχύσει. Γιατί ξέρετε το θαύμα του Θεού δεν είναι πάντα να περπατήσει ο κουτσός ή να δει ο τυφλός. Το θαύμα του Θεού είναι να μάθω να αντιμετωπίζω κι αυτό που έχω. Να διαχειρίζομαι κι αυτό που έχω. Να σηκώνω τον σταυρό σε αυτό που ο Θεός επέτρεψε να έχω», τονίζει στη «Θ» ο υπεύθυνος ιερέας του ναού, αρχιμανδρίτης Νικόλαος Παπαγεωργίου.

Παράλληλα, εξηγεί ότι «οι ασθενείς και οι συνοδοί τους ακουμπούν τον πόνο τους, ακουμπούν την ελπίδα τους, αντλούν δύναμη από το Θεό για να μπορέσουν να προχωρήσουν σε ό,τι αυτό συνεπάγεται. Γιατί καμία φορά νομίζουμε ότι ο Θεός υπάρχει μόνο όταν κάνει αυτό που λέμε, ενώ όταν δεν συμβεί αυτό που λέμε εμείς, νομίζουμε ότι είναι απών ή ανύπαρκτος. Το μεγαλείο του χριστιανού είναι να μπορέσει να ταυτίσει το θέλημα του με το θέλημα του Θεού κι όχι να ταυτίσουμε το θέλημα του Θεού με το δικό μας».

Κάθε ίδρυμα με τον ναό του

Το νοσοκομείο «Γεώργιος Παπανικολάου» αποτελεί ιστορική συνέχεια του πρώην σανατορίου Ασβεστοχωρίου (παλαιότερα Άσυλο Φυματιώντων Ασβεστοχωρίου) που εγκαταστάθηκε στα αυτοσχέδια αναρρωτήρια, τα οποία είχαν κατασκευάσει οι συμμαχικές δυνάμεις στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1947 άρχισε να χτίζεται η εκκλησία του νοσοκομείου από ασθενείς πάσχοντες από φυματίωση που ζούσαν στο σανατόριο. Ο ιερός ναός είναι αφιερωμένος στη Γένεση της Θεοτόκου.

Στο νοσοκομείο «Άγιος Παύλος» το παρεκκλήσι είναι αφιερωμένο στον Άγιο Παύλο. Εφημέριος του ναού είναι ο αρχιμανδρίτης Συμεών Αναστασιάδης, ο οποίος στο παρελθόν έχει μιλήσει για περιστατικά ασθενών που σώθηκαν χάρη στη δύναμη της πίστης.

Στο νοσοκομείο «ΑΧΕΠΑ», λίγα μέτρα μετά το γραφείο υποδοχής που υπάρχει στην κεντρική είσοδο, βρίσκεται η αίθουσα που φιλοξενεί το παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Ευαγγελιστή Λουκά, αποτελώντας χώρο προσευχής και περισυλλογής για ασθενείς, συγγενείς κι εργαζόμενους του νοσηλευτικού ιδρύματος.

Στα νοσοκομεία «Άγιος Δημήτριος» και «Γ. Γεννηματάς» υπάρχουν ιερά παρεκκλήσια εκ των οποίων το ένα είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο, τον προστάτη της Θεσσαλονίκης και τον Άγιο Λούππο και το άλλο στην Αγία Σκέπη, αντίστοιχα.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»