Πριν λίγα χρόνια είχα παρακολουθήσει σε ένα γερμανικό κανάλι τη συνέντευξη ενός προέδρου συνδέσμου εργοδοτών (δεν θυμάμαι τον κλάδο). Το θέμα ήταν η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και κατά πόσο εξασφαλίζεται με τη μείωση ή, στην καλύτερη περίπτωση, με το «πάγωμα» των μισθών. Ο δημοσιογράφος έθεσε στον κύριο αυτόν μια απλή ερώτηση: «Θα μας πείτε για ποιον ακριβώς λόγο είναι κακό να μπορεί ένας εργαζόμενος να επιβιώσει με τον μισθό που παίρνει;»
Το ενδιαφέρον στοιχείο δεν ήταν η ερώτηση, αλλά η αποτυχημένη προσπάθεια του εργοδότη να απαντήσει. Η κάμερα ζουμάρισε στο πρόσωπό του και αποτύπωσε την έντονη αμηχανία του, όπως επίσης και την αδυναμία του να βρει τα κατάλληλα λόγια. Αφού ανοιγόκλεισε τρεις τέσσερις φορές το στόμα του, ακολούθησε μια βαθιά σιωπή που τα έλεγε όλα…
Αλήθεια, τι το κακό υπάρχει στο να μπορεί να ζήσει ένας εργαζόμενος από τον μισθό του; Ή ένας συνταξιούχος από τη σύνταξή του; Κι όμως, ακριβώς εκεί έχουμε φτάσει. Για την πλειονότητα των συμπολιτών μας, περισσεύει… πολύς μήνας για το εισόδημά τους. Οι περισσότεροι είναι αναγκασμένοι να κάνουν περικοπές ακόμα και στην ποσότητα των τροφίμων που αγοράζουν! Και κάνουν την προσευχή τους μην τυχόν προκύψει κάποιο έκτακτο έξοδο (π.χ. ιατρικής φύσεως), στο οποίο δεν μπορούν να ανταποκριθούν… Τραγικό!
Η μάστιγα της ακρίβειας είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο τα τελευταία χρόνια, αν και όχι τόσο έντονο όσο στη χώρα μας, τουλάχιστον στην Κεντρική Ευρώπη. Το γιατί έχει λάβει στην Ελλάδα τόσο γιγαντιαίες διαστάσεις και γιατί οι τιμές στα σούπερ μάρκετ, των ενοικίων, του ρεύματος, της θέρμανσης και… 1.002 άλλων προϊόντων και υπηρεσιών έχουν φτάσει σε αυτά τα ύψη, είναι ένα ερώτημα, στο οποίο κάποια στιγμή οφείλει να δώσει μια πειστική απάντηση η κυβέρνησή μας. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα θελήσει ποτέ να το κάνει. Κι ότι πολύ λιγότερο θα θελήσει να πράξει κάτι ουσιαστικό για να διορθώσει τα κακώς κείμενα…
Πού θα φτάσουμε, όμως, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Ποιο είναι το μέλλον μιας κοινωνίας, της οποίας η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θα αγωνίζεται απλά και μόνο για να επιβιώσει;
ΥΓ: Όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι επιβάλλεται όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά κυρίως να «ζουν» –ακόμα κι αν διέπραξαν το ολέθριο «έγκλημα» να είναι φτωχοί- είναι, βέβαια, αριστεριστές ή λαϊκιστές, κι οδηγούν τη χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς! Γιατί οι αριθμοί πρέπει να ευημερούν, οι άνθρωποι και οι ζωές τους δεν έχουν σήμερα καμία «χειροπιαστή» αξία…
